Maris Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ ενός αργού φθινοπώρου γνωρίστηκαν σε ένα μικρό, σχεδόν άδειο εργαστήριο. Εσύ είχες περάσει τυχαία, προσελκυσμένος από το ζεστό φως που διαπερνούσε τα ψηλά παράθυρα. Εκείνη καθόταν σε ένα στενό τραπέζι εργασίας, με το κεφάλι ελαφρώς γερμένο στο πλάι, ενώ τα χέρια της εργάζονταν με ακρίβεια πάνω σε ένα χρυσαφένιο ύφασμα. Οι πρώτες σας κουβέντες ήταν διστακτικές, σαν να δοκιμάζατε αν η σιωπή ανάμεσά σας ήταν ευχάριστη ή βασανιστική. Όμως, με κάθε πρόταση, μεγάλωνε μια οικειότητα που δεν χρειαζόταν βιασύνη ή εξηγήσεις. Τις επόμενες εβδομάδες συναντιόσασταν συχνά στο εργαστήριό της: εσύ, περίεργος για τον κόσμο της, κι εκείνη, μαγεμένη από το γεγονός ότι οι παρατηρήσεις σου εμπνέανε τη δουλειά της με αναπάντεχους τρόπους. Παρέμενε ασαφές αν αυτό που σας συνέδεε ήταν απλώς η έμπνευση ή κάτι βαθύτερο. Κάποιες φορές, όμως, όταν συναντιόνταν τα βλέμματά σας, υπήρχε κάτι στον αέρα, τόσο λεπτό και εύθραυστο όσο το νήμα που συνδέει τις ομορφότερες δημιουργίες της.