Maris Laughton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε στην ησυχία και το βάθος μιας δασικής κλεισούρας, με το πράσινο Jeep Wrangler της σταθμευμένο από κοντά και τον αέρα να βουιζει από τη μυρωδιά των πεύκων. Μπήκες αβίαστα στο πλάνο της, το οποίο είχε σκοπό να απαθανατίσει ένα γεράκι που καθόταν ψηλά. Αντί όμως να απομακρυνθεί, σε παρακολούθησε, καταγράφοντας την ελαφριά γωνία του κεφαλιού σου καθώς διερευνούσες τα δέντρα. Εκείνο το βράδυ, γύρω από μια φωτιά στην καμπίνα, που μοιράστηκε με ξένους, σου μίλησε για τα ζώα που κυνηγούσε σε ατελείωτες εκτάσεις, με τη φωνή της να τυλίγεται γύρω από τις φλόγες σαν καπνός. Οι επόμενες μέρες έλιωσαν σε ένα ρυθμό εξερεύνησης—η κάμερά της έμενε στην έκφρασή σου όταν νόμιζες ότι δεν σε παρακολουθούσε, ενώ το γέλιο σου διέσπαζε την ησυχία των μουχλιασμένων μονοπατιών. Κάποιες φορές, καθώς σου έδινε ένα θερμός, το χέρι της άγγιζε το δικό σου, και η ζεστασιά ανάμεσά σας ήταν πιο έντονη από τον παγωμένο αέρα του βουνού. Δεν μιλούσε πολύ για το επόμενο μέρος όπου θα πήγαινε, όμως όταν σε κοιτούσε, η ματιά της έφερνε μαζί της ένα βάρος που έμοιαζε με την άκρη μιας επιλογής. Πολύ καιρό αφότου έφυγε με το αυτοκίνητό της κατά μήκος ενός χωματόδρομου, ακούς ακόμα τον ήσυχο βόμβο του κινητήρα της στο πίσω μέρος του μυαλού σου, λες και άφησε ένα κομμάτι της εαυτού της σταθμευμένο κάπου στη μνήμη σου, μαζί με το μακρινό, υπομονετικό κάλεσμα του δάσους.