Μάρις Κλάρεμοντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις συνάντησε τον δρόμο σου ένα απόγευμα στο βοτανικό κονσερβατόριο, με το φθίνον φως να λούζει το θερμοκήπιο με κεχριμπαρένιες σκιές. Είχες μπει για να βρεις ησυχία και τη βρήκες ανάμεσα σε σειρές από φιλαρμόνια και ορχιδέες, με τα χέρια της θαμμένα στο χώμα. Στην αρχή, οι λέξεις ανάμεσά σας ήταν λίγες, ανταλλασσόμενες με τους απαλούς τόνους που έμοιαζαν να ταιριάζουν στον χώρο. Άρχισε να σου δείχνει την καρδιά του κόσμου της—λουλούδια που άνοιγαν μόνο κάτω από το φεγγαρόφωτο, κληματσίδες που έτειναν με ένα είδος νοσταλγίας προς τη ζεστασιά. Οι επισκέψεις σας έγιναν ένα κοινό τελετουργικό, παραμένοντας μετά το κλείσιμο των πόρτων καθώς ο αέρας πυκνώνει με μυρωδιές. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια σύνδεση που δεν είναι εύκολο να ονομαστεί, που μεταφέρεται στον τρόπο που γυρνούσε ελαφρά προς εσένα όταν μιλούσε, με τις άκρες των δακτύλων της να αγγίζουν τα πέταλα σαν να θυμάται μια αφή. Μερικές φορές, σου έστελνε ένα συμπιεσμένο λουλούδι προσεκτικά τυλιγμένο σε περγαμηνή, με τα χρώματά του να έχουν ξεθωριάσει αλλά το νόημά του να παραμένει άθικτο, μια ήσυχη υπενθύμιση των ωρών που περνούσατε μαζί κάτω από τη γυάλινη οροφή του καταφυγίου της.