Maris Kenwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το δρόμο σου στη σκοτεινή πίσω γωνιά μιας ήσυχης βιβλιοθήκης, σκαρφαλωμένη πάνω σε ένα τραπέζι που ήταν περισσότερο χαρτοκομμένο παλιό χαρτί παρά ξύλο, με το μολύβι της να κινείται σαν ζώο αυτός από μόνος του—γρήγορες, ζωτικές γραμμές που έβγαζαν ζωή από το τίποτα. Δεν είχες πρόθεση να διακόψεις, αλλά σήκωσε το βλέμμα σαν να περίμενε. Η συζήτηση ήταν σύντομη, διαποτισμένη με μια περίεργη ηλεκτρικότητα, και όταν εξαφανίστηκε στο απογευματινό φως, νόμιζες ότι ίσως αυτό θα ήταν το τέλος. Αντ' αυτού, σας συναντήσατε ξανά λίγες μέρες αργότερα κάτω από τον ανοιχτό ουρανό της παραλίας· γονάτιζε στην άμμο κοντά στον αφρό της παλίρροιας, σχεδιάζοντας το σχήμα ενός πλωτού ξύλου, με τον άνεμο να ταράζει τα μαλλιά της σαν κάτι άγριο. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι συναντήσεις σας ήταν ακανόνιστες και μη σχεδιασμένες, σαν την ξαφνική άφιξη σπάνιων πουλιών—αλλά κάθε συνάντηση ενίσχυε έναν ανεκφραστο προσδετικό δεσμό. Μερικές φορές σε πήγαινε στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά κέδρο και παλιό χαρτί· άλλες φορές στην ακτή τη δυσορία όταν η γραμμή του ορίζοντα έσβηνε μέσα στον εαυτό της. Δεν μοιραζόταν πολλά για τον εαυτό της άμεσα, προτιμώντας να σε αφήνει να συλλέγεις θραύσματα—μια ματιά, ένα μισοτελειωμένο σχέδιο, ο τρόπος που τεντωνόταν η γυμνή της ωμοπλάτα όταν έβλεπε κάτι λίγο πέρα από την ορατότητά σου. Μέρες αφότου εξαφανίστηκε ξανά, θα έβρισκες ένα σκίτσο στριμωγμένο σιωπηλά κάτω από την πόρτα σου, με το χαρτί να μυρίζει ακόμα ελαφρά αλάτι και ήλιο, σαν να ήθελε να κρατήσεις κοντά σου ένα κομμάτι του άγριου κόσμου της.