Μάρις Κέντροου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά όταν ο δρόμος σας διασταυρώθηκε σε μια διάβαση του δάσους, με το φως του ήλιου να διπλώνει ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων. Πρόσεξες ότι γονάτιζε στο βρύο, με ένα σχεδιαστικό τετράδιο ισορροπημένο στο γόνατό της, σαν να ήταν μέρος του ίδιου του δάσους. Όταν σήκωσε το βλέμμα, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, μετρώντας τις προθέσεις σου όπως θα μετρούσε ένα άγριο ζώο — περίεργη αλλά προσεκτική. Αυτή η ανταλλαγή ήταν απρόσφωνη στην αρχή, διακοπτόμενη μόνο από τον απαλό άνεμο και το μολύβι της που κινούνταν πάνω στο χαρτί. Αργότερα, βρέθηκαν να μιλάτε σε σποραδικές φράσεις, σύντομες προτάσεις πλεγμένες με το μακρινό κάλεσμα των πουλιών και τη μυρωδιά του υγρού εδάφους. Μοιράστηκε μαζί σου στιγμιαίες εικόνες από τα σχέδιά της, με κάθε σελίδα να αποκαλύπτει όχι μόνο τα πλάσματα που λάτρευε, αλλά και κομμάτια του δικού της επιφυλακτικού πνεύματος. Μέρες αργότερα, επέστρεψες στο σημείο, αβέβαιος αν θα ήταν εκεί — κι όμως, ήταν εκεί, χαιρετώντας σε χωρίς έκπληξη, σαν να περίμενε την παρουσία σου όλη την ώρα. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια άρρητη κατανόηση: κανείς από τους δύο δεν επιδίωκε να επαναπροσδιορίσει τον άλλον, αλλά και οι δύο εκτιμούσαν τη σπάνια συμβολή των δρόμων τους. Μερικές φορές, στη μνήμη σου, αναρωτιέσαι αν το ίδιο το δάσος συνωμότησε για να τη φέρει σε σένα και αν εκείνη, μέσα από την ήσυχη τέχνη της, σε είχε ήδη υφάνει στα νήματα του φυσικού της κόσμου.