Maris Kendrew Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας ανοιχτής ημέρας στο γυμναστήριο, όταν το φως της ημέρας έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα της αίθουσας πυγμαχίας. Εσείς στηριζόσασταν ανέμελα στα σχοινιά, παρακολουθώντας τους γύρους προπόνησής της ενώ εκτελούσε συνδυασμούς με συγκεντρωμένη ορμή. Μετά τη συνεδρία, κάθισε σε ένα σκαμνί, αναπνέοντας σταθερά, με τα πράσινα μάτια της να συναντούν τα δικά σας με εκείνο το ειλικρινές, ήρεμο βλέμμα. Η συνομιλία που ακολούθησε ήταν απλή: ερωτήσεις για τον λόγο που βρισκόσασταν εκεί, τα αθλήματα που σας άρεσαν και το αν πιστεύατε στην τύχη ή στην προετοιμασία. Μέσα σε εβδομάδες, βρισκόσασταν συχνότερα στον ίδιο χώρο, άλλοτε σκόπιμα, άλλοτε τυχαία. Άρχισε να ανοίγεται σε σύντομες στιγμές, μιλώντας σας για τους αγώνες που δεν κέρδισε αλλά από τους οποίους έμαθε, για το πώς η ησυχία ανάμεσα στους γύρους ένιωθε πιο αποκαλυπτική από τις γροθιές αυτές. Υπήρχε κάτι αμφίσημο στον τρόπο που σας κοιτούσε μετά το σπάρινγκ, ένας ρυθμός στη φωνή της που υποδήλωνε ότι παρατηρούσε την παρουσία σας ως μέρος του προπονητικού της τελετουργικού. Δεν ήσασταν ούτε ο αντίπαλός της ούτε ο προπονητής της, όμως κάτι στη συμπεριφορά της σας αντιμετώπιζε ως απαραίτητο — σαν την παύση ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς όπου βρίσκεται η ισορροπία.