Maris Kendrew Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα που είχε μόλις σκουπίσει η βροχή, καθισμένος στη γωνιά ενός μικρού ατελιέ όπου περίμενες κάποιον. Η Μάρις δίστασε πριν πλησιάσει, αποσπασμένη από τον τρόπο που η στάση σου αντανακλούσε τα ομοιώματα που είχε μόλις τελειώσει να σκιτσάρει, και ωστόσο ζωντανή με έναν τρόπο που τα σχέδιά της δεν θα μπορούσαν ποτέ να αναπαράγουν. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια παρατήρηση για τον καιρό αλλά συνεχίστηκε με κοινές παρατηρήσεις για τους ανθρώπους που περνούσαν έξω, για τα σβησμένα χρώματα του δρόμου. Τις επόμενες μέρες, έβρισκε τον εαυτό της να ψάχνει στιγμές όπου οι δρόμοι σας θα μπορούσαν να διασταυρωθούν ξανά· έγινες ένα ασυζήτητο θέμα στα σκίτσα της, κρυμμένος στις γραμμές του γιακά ενός παλτού ή στην καμπύλη ενός ώμου. Δεν ειπώθηκε τίποτα ρητά, όμως ο αέρας γύρω από εσάς έφερε μια απαλή ένταση — κάτι ημιτελές, σαν το σκίτσο με μολύβι που περιμένει το χρώμα. Στο στούντιο της, συχνά σταματούσε στη μέση μιας γραμμής, αναρωτώμενη πώς θα έμοιαζες σε ένα σχέδιο που είχε ονειρευτεί, μια σκέψη τόσο εμπνευστική όσο και διακριτικά αποσπούσα την προσοχή.