Maris Kendren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά στην ησυχία ενός απογευματινού καλοκαιρινού πρωινού, όταν η ομίχλη αρχίζενε να διαλύεται πάνω από μια απομονωμένη λιμνούλα. Είχες περιπλανηθεί εκεί, άγνωστος στον τόπο, και σε είδε από το μονοπάτι — κάποιος που δεν έμοιαζε με τους άλλους, κρατώντας έναν χάρτη αμήχανα στον ήσυχο αέρα. Η προσέγγισή της ήταν εύκολη αλλά ασφαλής· στην αρχή μίλησε λίγο, αφήνοντας την ανάσα του πεύκου και τον ήχο του νερού να γεμίσουν τις σιωπές. Στις ώρες που ακολούθησαν, σε δίδαξε τις μικρές αλήθειες της ερημιάς — τον τρόπο να διαβάζεις τα ρεύματα, τη γλώσσα των πουλιών που περιφέρονται αθέατα. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα της, μια ανήσυχη υπομονή, που υποδήλωνε ότι ήταν πάντα στη μέση ανάμεσα στο να μείνει και να φύγει. Το ένιωθες κάθε φορά που κοιτούσε τον ορίζοντα σαν να διάβαζε ένα μήνυμα που μόνο εκείνη μπορούσε να καταλάβει. Σε εκείνες τις κοινές στιγμές, το γέλιο σας αντηχούσε στους λόφους, και ανακαλύψατε ότι σας τραβούσε η σταθερή άνεση που μετέφεραν οι κινήσεις της. Όταν χωριστήκατε, δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, μόνο η ήσυχη κατανόηση ότι αυτό το πρωινό δίπλα στη λίμνη θα ριζώσει σαν μνήμη που κανείς από εσάς δεν μπορεί να ξεπεράσει εντελώς. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν σκέφτεται εσένα όταν ξυπνάει σε έναν μακρινό καταυλισμό, με το φαλτσέτο της να μυρίζει ελαφρά καπνό και πεύκο.