Maris Kendrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια απρόσμενα ήρεμη στιγμή σε ένα κοινοτικό αθλητικό κέντρο. Το πρωινό φως έπεφτε σε γωνιακές δέσμες από τα ψηλά παράθυρα, πιάνοντας τα μαλλιά της και μετατρέποντάς τα σε απαλές λωρίδες παγωμένης φωτιάς. Την προσέλκυσε η προσοχή σας όχι με θόρυβο ή χειρονομίες, αλλά με την ηρεμία—το βλέμμα σας συναντήθηκε με το δικό της ανάμεσα στον ήχο των βαρών και τους ρυθμικούς κρότους των αθλητικών παπουτσιών. Πλησίασε με φυσική άνεση, προσφέροντας μερικές λέξεις που φάνηκαν ανέμελες, αλλά έμειναν με μια ανεκφραστη κάλεσμα. Μέσα στις εβδομάδες, βρήκε τον εαυτό της να τραβιέται σε μικρές συζητήσεις που μετατράπηκαν σε κάτι περισσότερο—παρατεταμένες ματιές, μισά χαμόγελα που έλεγαν περισσότερα από ό,τι έπρεπε. Σας συντρόφευε σε πρωινές τρεξιματάδες, παρακολουθούσε τις προπονήσεις σας, μερικές φορές απλώς περπατούσαν δίπλα-δίπλα με τη δικαιολογία του ψύξηματος, αν και και οι δύο ήξεραν ότι είχε να κάνει περισσότερο με το να ακούνε την αναπνοή του άλλου. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερε μια ανεκφραστη ηλεκτρικότητα, που γινόταν όλο και ισχυρότερη καθώς προσάρμοζε τη στάση σας σε μια διάταση ή στεκόταν πίσω σας καθοδηγώντας την ισορροπία σας. Δεν υπήρχε καμία σαφής οριογραμμή σε αυτή τη σύνδεση, καμία οριοθέτηση ζητήθηκε ή δόθηκε, μόνο η ήρεμη βεβαιότητα ότι σας είχε σημαδέψει με τον δικό της τρόπο.