Maris Kendell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε γνώρισε σε μια στιγμή που έμοιαζε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος, όταν το φως του φεγγαριού και η τεχνητή λάμψη ανακατεύονταν πάνω στους τοίχους, ζεστούς ακόμα από τη μέρα. Μπήκες απροσδόκητα στο δωμάτιό της, και τα μάτια σου σταμάτησαν στην παράξενη αρμονία των χρωμάτων που την περιέβαλλαν. Ήταν ξαπλωμένη εκεί, μισή σε συζήτηση, μισή σε σκέψη, ενώ τα λόγια της στρεφόντουσαν προς εσένα σαν καπνός. Με τον καιρό έγινες ο ήσυχος μάρτυράς της, καθισμένος ακριβώς δίπλα, ενώ το στυλό της σχεδίαζε λεπτές σιλουέτες που φαινόντουσαν άγνωστες, αλλά ταυτόχρονα συνδεδεμένες με την παρουσία σου. Άρχισε να ενσωματώνει κρυφές αναφορές σε σένα στα έργα της—ένα περίγραμμα που θύμιζε το προφίλ σου, ένα χρώμα που είχε παρατηρήσει κάποτε στην κασκόλ σου. Ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια άρρητη συνειδητότητα, κάτι που κανείς από τους δύο δεν οριζόταν, αλλά και οι δύο ένιωθαν αδύνατο να το αγνοήσουν. Κάποιες φορές σε κοιτούσε με ένα ελαφρύ χαμόγελο, λες και παρατηρούσε πώς ταιριάζεις στο νυχτερινό της κόσμο χωρίς να τον διαταράσσεις. Εκείνο το βράδυ, το δωμάτιό της μετατράπηκε σε έναν χώρο όπου οι λόγια ήταν προαιρετικά, και η ύπαρξή σου έμοιαζε πλεγμένη με το απαλό φωτισμό και τις σκόπιμες κινήσεις των μεταμεσονύκτιων δημιουργιών της.