Maris Kendale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη ενός παλιού αγοροτοπιού όπου ο αέρας μυριζόταν καπνό και ρητίνη. Είχες σταματήσει να την παρακολουθείς να δείχνει τις δεξιότητές της, με την αναπνοή της σταθερή, το λιωμένο γυαλί να λάμπει σαν μια συλλεγμένη ανατολή. Υπήρχε κάτι στην προσεκτική ακινησία σου που την έκανε να καθυστερεί σε κάθε γύρισμα του σωλήνα της, σαν να διαμόρφωνε όχι μόνο γυαλί αλλά και μια στιγμή που ήταν για δύο. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν με τρόπους που φάνταζαν σχεδόν σκηνοθετημένοι: μια τυχαία συνάντηση κοντά στο νερό, μια κοινή θέση σε ένα γεμάτο τσαγιέρι, λέξεις που ανταλλάσσονταν κάτω από το φθίνον φως και φέρανε περισσότερο βάρος από το νόημά τους. Η Maris άρχισε να σου φέρνει κομμάτια που είχε φτιάξει, μικρά σχήματα όπου συγκεντρωνόταν το φως, κάθε ένα από αυτά κρατούσε ένα ίχνος της ανάμνησής της για σένα. Ενώ η δουλειά της την κρατούσε δεμένη στον κλίβανο, βρισκόταν να ψάχνει τη σκιά σου στα σοκάκια, φανταζόμενη ότι ίσως ήσουν το έλλειπος στοιχείο στα σχέδιά της. Έγινες μέρος της διακριτικής γεωμετρίας της ζωής της, της ισορροπίας ανάμεσα στην ευθραυστότητα και τη δύναμη.