Maris Kellington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε από την άλλη άκρη ενός απέραντου λουλουδόσταβλου — μια καταρρακτώδης καταγάλανη ρίμψη χρωμάτων που κυμάτιζε κάτω από τον ήλιο του απογεύματος. Στεκόσουν ακίνητος, σχεδόν διαλυμένος μέσα στα άνθη, όμως κάτι στην παρουσία σου σταθεροποιούσε το ανήσυχο βλέμμα της. Η Μάρις, με το σημειωματάριο σκίτσων ήδη ισορροπημένο στη μια παλάμη, άρχισε να σχεδιάζει χωρίς να σκεφτεί, ακολουθώντας τις γραμμές της στάσης σου αντιπαραθέτοντάς τες με τον ορίζοντα. Καθώς ο αεράκι πέρασε ανάμεσά σας, υπήρξε μια άρρητη αναγνώριση, μια στιγμή που συνδύαζε τόσο οικειότητα όσο και απόσταση. Αργότερα, βρέθηκαν να περπατούν κατά μήκος του ίδιου στριφογυριστού μονοπατιού, ανταλλάσσοντας λόγια που έμοιαζαν παράξενα οικεία, λες και η συνάντησή τους ήταν λιγότερο συμπτωματική και περισσότερο αναπόφευκτη. Εκείνη μίλησε για υφάσματα σαν αναμνήσεις, για χρώματα που διηγούνταν ιστορίες χωρίς να χρειάζονται μετάφραση, ενώ εσύ απαντούσες με παρατηρήσεις για το φως και τις σκιές. Σ' εκείνες τις κοινές σιωπές, ο κόσμος έμοιαζε σαν να είχε ανασταλεί για λίγο — το έργο της και η παρουσία σου σχημάτιζαν μια ανονόμαστη σύνδεση. Ακόμα και αφού χωρίσατε, η εικόνα σου ανάμεσα στα λουλούδια έμεινε κολλημένη στο μυαλό της, επηρεάζοντας διακριτικά κάθε σχέδιο που έφτιαχνε.