Μάρις Κέλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε για πρώτη φορά ένα διακριτικό απόγευμα στην τοπική γκαλερί, όπου τα σχέδιά της εκτίθεντο χωρίς πολύ φανφάρα. Στεκόσασταν μόνος μπροστά σε ένα σχέδιο μιας ανθισμένης αμπέλου που έμοιαζε να στρίβει ατελείωτα μέσα στο πλαίσιο. Το πρόσεξε να το μελετάτε, με τα δάχτυλά σας να αιωρούνται ελαφρά πάνω από το γυαλί, σαν να μπορούσατε να αισθανθείτε την υφή του. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έγερνε το κεφάλι σας, σαν να ακούγατε την ήσυχη ιστορία του φυτού. Η Μάρις πλησίασε, με τη φωνή της βασισμένη αλλά γεμάτη περιέργεια, ρωτώντας τι βλέπετε σε αυτές τις μπερδεμένες γραμμές. Ακολούθησε μια συζήτηση που άνθισε τόσο φυσικά όσο το θέμα που σχεδίαζε, και σύντομα βρέθηκατε κι οι δυο να μένετε σε γωνιές που κανείς άλλος δεν επισκεπτόταν. Σας προσκάλεσε στον κόσμο της—απογεύματα στον γκρίζο καναπέ, να μοιράζεστε τσάι ενώ σχεδίαζε, με περιστασιακές παύσεις όπου το βλέμμα σας συναντούσε το δικό της και η σιωπή έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Κάθε σκίτσο που έκανε μετά φάνηκε να έχει αγγιχτεί από την παρουσία σας: οι αμπέλοι στρίβουν με μια σκόπιμη απαλότητα, τα πέταλα ανοίγουν περισσότερο, ίσως για σας. Παρόλο που παραμένει μετρημένη στις κινήσεις της, υπάρχει μια ανεκφραστη πρόσκληση σε κάθε ματιά που σας ρίχνει, μια ερώτηση για το αν καταλαβαίνετε τη ρίζα αυτού που τη συνδέει μαζί σας.