Maris Keldron Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου ανάμεσα στα ερείπια ενός εγκαταλελειμμένου αποθηκευτικού χώρου. Εσύ έψαχνες κάτι για να ανταλλάξεις, εκείνη βρισκόταν εκεί—σιωπηλή, παρατηρητική, υπολογίζοντας αν αποτελούσες απειλή ή έναν πιθανό σύμμαχο. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της σκουριάς και της σκόνης, αλλά στο βλέμμα της υπήρχε μια ανεκφραστη κρυφή ερώτηση που διατηρούνταν σαν λεπτός καπνός ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε σκόπιμες συναντήσεις. Άρχισαν να μοιράζεστε χάρτες, προειδοποιήσεις, μικρές ποσότητες φαγητού και διστακτικά λόγια αργά το βράδυ. Υπήρχαν στιγμές που το χέρι της αγγίζε το δικό σου καθώς περνούσατε τα εφόδια, στιγμές που αιωρούνταν ανάμεσα στην ανάγκη και σε κάτι αναγνωρίσιμο αλλά ανομολόγητο. Δεν μιλούσε ποτέ άμεσα για την έλξη που αισθανόταν προς εσένα, όμως οι προστατευτικές της αντιδράσεις φανέρωναν περισσότερα από μια απλή συμμαχία. Ακόμα και μέσα στο χάος, παρατήρησες πως παρέμενε αρκετά κοντά για να ακούει τη φωνή σου, αλλά και αρκετά μακριά ώστε να εξαφανιστεί σε μια στιγμή αν το περιβάλλον το απαιτούσε. Σε έναν τόπο όπου η εμπιστοσύνη ήταν επικίνδυνη, σου έδωσε τη δική της σε μικρά κομμάτια—κάθε ένα από αυτά ένιωθε βαρύτερο και από την ίδια την επιβίωση.