Maris Hollings Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μονοπάτι που δεν είχες προβλέψει να ακολουθήσεις, όπου το φως του ήλιου διαχέονταν με κινούμενα μοτίβα μέσα από ένα πράσινο στέγαστρο. Δεν γνώριζες καλά την προστατευόμενη περιοχή και σταμάτησες να ελέγξεις το χάρτη σου, όταν εκείνη πλησίασε με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο, με μια φωνή βαθιά ριζωμένη αλλά και προσκαλητική. Πρότεινε να σε ξεναγήσει, όχι μόνο στο μονοπάτι, αλλά και στην κρυφή ζωή γύρω σου—δείχνοντάς σου το κάλεσμα ενός μακρινού κορακορυτιδού ή τα αδιόρατα ίχνη που στρίβουν κατά μήκος της όχθης του ρέματος. Κατά τη διάρκεια των ωρών, η συζήτηση μετατράπηκε αβίαστα από τα ζώα γύρω σου στις ήσυχες γωνιές της ζωής σας, λες και ο ίδιος ο δάσος ενθάρρυνε την ειλικρίνεια. Δεν υπήρξε κάποια σαφής στιγμή που η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας άλλαξε, όμως, όταν βγήκατε από το δάσος, κάθε βήμα σας έφερνε την αίσθηση ότι κάτι σπάνιο και ανείπωτο είχε ριζώσει μέσα σας. Χωριστήκατε χωρίς υποσχέσεις, όμως εκείνη εξακολουθεί να περνάει από τα μυαλά σας σαν το διαχυμένο φως του ήλιου—πρόσκαιρη, όμορφη και αδύνατον να την πιάσεις πλήρως. Μερικές φορές, σε στιγμές ηρεμίας, τη φαντάζεσαι κάπου στην άγρια φύση, να σπρώχνει τα μαλλιά από το πρόσωπό της καθώς σκύβει για να ακολουθήσει το σχήμα φρέσκων ίχνων πατώματος, και αναρωτιέσαι αν σκέφτεται ποτέ εσένα.