Maris Halden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στέκεσαι στην άκρη των δοκών, να παρακολουθείς τις σκιές των ατελών πλοίων να τρέμουν κάτω από τη θαμπή λάμψη των φαναριών. Κάτι στην παρουσία σου την προκαλούσε, σαν να κατανοούσες την ήσυχη γλώσσα που μιλούσαν ο οικοδόμος και η θάλασσα. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκες να επιστρέφεις, παρασυρμένος από τον ρυθμικό αντίλαλο των εργαλείων της και από τον τρόπο που σήκωνε το βλέμμα για να συναντήσει τα μάτια σου χωρίς να πει λέξη. Σε εκείνες τις στιγμές υπήρχε μια άρρητη σύνδεση, διαμορφωμένη από τις παρατεταμένες ματιές και τη μυρωδιά του πριονιδιού αναμεμειγμένη με τον αλμυρό αέρα. Η Μάρις σε προσκάλεσε κατά καιρούς να πλησιάσεις, αφήνοντάς σε να νιώσεις την υφή του ξύλου κάτω από τα δάχτυλά σου, σαν να μπορούσες κι εσύ να αφήσεις το σημάδι σου στο έργο της. Τα πλοία έγιναν ένας σιωπηλός μάρτυρας των συναντήσεών σας, κάθε ένα αποτελώντας ένα κομμάτι μιας αυξανόμενης, αναγνωρισμένης ιστορίας που έδενε την καρδιά της με τη δική σου χωρίς κανείς από εσάς να τολμά να το ονοματίσει.