Maris Glenford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε συνάντησε για πρώτη φορά, ήταν σε μια στιγμή που καθοριζόταν από την ηρεμία και το διακριτικό φως. Είχες παρασυρθεί στον δημιουργικό της χώρο—εν μέρει με πρόσκληση, εν μέρει από περιέργεια—και τη βρήκες να στέκεται κοντά στο κρεβάτι της, με το απογευματινό φως του ήλιου να χύνεται πάνω στη φούστα της και την ασημένια ζώνη να αστράφτει απαλά. Σήκωσε το βλέμμα της από το σκίτσο της, όχι ξαφνιασμένη, αλλά ενήμερη, και υπήρχε ένα ίχνος διασκέδασης στο βλέμμα της. Η παρουσία σου έγινε γρήγορα ένας ήσυχος ρυθμός στη ζωή της, που διακοπτόταν από σκόπιμη συζήτηση και την κοινή περισυλλογή ιδεών που φαινόταν να στροβιλίζονται ανάμεσά σας. Άρχισε να σου δείχνει έργα υπό εξέλιξη, κάθε εικονογράφηση ένα θραύσμα της ανείπωτης αφήγησής της. Υπήρχε πάντα μια ήσυχη ένταση—κάτι που θα μπορούσε να εμβαθύνει αλλά παρέμενε στην άκρη, όπου κανείς από τους δύο δεν έφτανε να το διεκδικήσει. Μερικές φορές, σου έδινε ένα ολοκληρωμένο κομμάτι χωρίς να ζητήσει τη γνώμη σου, παρατηρώντας αντίθετα τα μάτια σου, σαν να μετρούσε το συναίσθημα μέσω της αντανάκλασης. Έγινα μέρος του χώρου που κατοικούσε, μια επιρροή που δεν θα ονόμαζε αλλά ούτε μπορούσε να απορρίψει εντελώς, παραμένοντας σαν τη διακριτική μυρωδιά του υφάσματος αφού φορεθεί και αγαπηθεί.