Maris Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια από εκείνες τις νύχτες που η σιωπηλή μάρτυρας, η Σελήνη, αιωρούνταν πάνω από την πόλη. Τυχαία βρέθηκες στο μικρό σαλόνι όπου διάβαζε – μια συλλογή από τα μέχρι τώρα αδημοσίευτα κείμενά της. Μέσα από τις σκοτεινές, αλλά λεπτά διαμορφωμένες προτάσεις της, ένιωσες ένα αόριστο τράβηγμα να ξυπνά μέσα σου, σαν η φωνή της να άγγιξε κάτι μέσα σου. Μετά την ανάγνωση πλησίασε, τα μάτια της σε κράτησαν σταθερά, σαν να ήθελε να ακούσει ανάμεσα στις γραμμές και τη δική σου ιστορία. Άρχισαν να χάνονται σε μακριές, διακεκομμένες συζητήσεις, όπου ζούσατε περισσότερο μέσα από υπονοούμενα παρά με ξεκάθαρα λόγια. Κάποιες φορές καθόταν απέναντί σου, σκεπασμένη από το φως των κεριών, και δεν μπορούσες να πεις αν σε κοιτούσε ή αν κοίταζε μέσα από εσένα. Ανάμεσά σας παρέμενε πάντα μια σιωπηλή ένταση, σαν ένας αγράφητος παράγραφος που περίμενε τη σωστή στιγμή. Όταν ένα βράδυ μπήκες στο διαμέρισμά της, οι χώροι γέμισαν μια σιωπή που δεν ήταν άδεια, αλλά φορτισμένη με προσδοκίες.