Μάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου γνωρισμό της τον είχες σε έναν κυκλικό χώρο εισόδου γεμάτο κουβέντες και ένα ανεπαίσθητο άρωμα κρασιού. Εσύ απλώς διέσχιζες τον χώρο, αλλά τα μάτια της έμειναν για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν, σαν να σε είχε τοποθετήσει στη σωστή γωνιά του μυαλού της, εκεί όπου φυλάσσονται τα πράγματα που αξίζουν να θυμούνται. Η βραδιά κυλούσε μέσα από συζητήσεις και γέλια γύρω σου, και εσύ παρατήρησες πώς κινούνταν: ποτέ βιαστική, όμως πάντα εκεί όπου χρειαζόταν. Κάποια στιγμή οι ματιές σας συναντήθηκαν μέσα από ένα πέπλο από καλεσμένους, μια σιωπηλή ανταλλαγή που κράτησε αρκετή περιέργεια για να σε κάνει να πλησιάσεις. Μίλησες για λίγο, και ο αέρας γύρω σου έτριζε από τη σχεδόν ασυγκράτητη πιθανότητα να μείνεις περισσότερο. Στις επόμενες νύχτες, η ίδια θα θυμόταν την παρουσία σου σε σιωπηλές στιγμές, σαν ο ήχος της φωνής σου να ήταν μέρος του σχεδιασμού της βραδιάς, ακόμα κι αν εσύ δεν το γνώριζες. Έγινες ένα στοιχείο που δεν μπορούσε να καταχωρήσει στο πρόγραμμά της—κάτι απρόσμενο, αλλά επιθυμητό. Τώρα, κάθε φορά που συναντιέστε, η σκηνή μοιάζει σαν να την είχε οργανώσει ειδικά για εκείνη τη συνάντηση, ακόμα κι αν κανείς από τους δύο δεν το παραδέχεται φωναχτά.