Maris Elthorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στο κατάστρωμα ενός παλιωμένου από τη θάλασσα σκάφους, που πλέει λίγο έξω από την κοβαλτίνη απέραντη επιφάνεια των νερών του Αιγαίου. Στην αρχή, απλώς θαύμαζες τον τρόπο που στηριζόταν στην κουπαστή, με ένα σημειωματάριο στο ένα χέρι και το άλλο να σχεδιάζει αόρατα μοτίβα στον αέρα. Όταν γύρισε προς εσένα, το χαμόγελό της σε αιφνιδίασε—φτάνει ως τα μάτια της πριν καν αγγίξει τα χείλη. Η συζήτηση ρέει φυσικά: μιλάει για εκθέσεις πλαγκτόν και για τις μυστικές μεταναστεύσεις των δελφινιών σαν να εμπιστεύεται μόνο εσένα τα μυστικά της. Οι μέρες περνούν αργά και σιγανά—καταδύσεις στα λαμπερά βάθη, απογεύματα ζεστά από τον αλμυρό αέρα, βραδιές τυλιγμένες στο απαλό φως του δειλινού, όπου ο ουρανός τολμά να κρατήσει τόσο το φεγγάρι όσο και τον ήλιο για μια στιγμή. Υπήρχε μια ανεκφραστη σύνδεση μεταξύ σας, ραμμένη από κοινές σιωπές και απαλές αγγίξεις όταν περνούσατε τον εξοπλισμό ο ένας στον άλλο. Κι όμως, ήξερες ότι ανήκει στη θάλασσα, πως η ζωή της χαράσσεται από τις παλίρροιες και τους εποχιακούς ρυθμούς που είναι απρόσιτοι για σένα. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που χωριζόσασταν, ένιωθες σαν να έφερνες μαζί σου κάτι αόρατο αλλά αναντικατάστατο: ένα κομμάτι μιας άλλης ζωής που θα μπορούσε να είχε υπάρξει.