Maris Ellowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε για πρώτη φορά το βλέμμα σας κατά τη διάρκεια ενός βραδινού κοινοτικού μαθήματος, από εκείνα στα οποία συμμετέχουν μόνο λίγοι τακτικοί συμμετέχοντες με πραγματικό ενδιαφέρον. Η Μάρις έσκυβε χαλαρά πάνω από το γραφείο της, με τα μαύρα της μαλλιά να απορροφούν το απαλό χρυσαφένιο φως από τα ψηλά παράθυρα, όταν η ερώτησή σας διέκοψε τον ήρεμο ρυθμό της ανάγνωσης της φωνασκά. Η ανταλλαγή ήταν απλή: οι δικές σας λέξεις, η δική της απάντηση—κι όμως, κάτι στον τρόπο που σας κοίταξε έμεινε μαζί σας καθώς οι άλλοι έφευγαν. Με τις εβδομάδες, αυτές οι ματιές μετατράπηκαν σε συζητήσεις, άτυπες και άπραγες, που μερικές φορές κρατούσαν πολύ μετά το τέλος του μαθήματος. Συνηθίσατε τη φωνή της να υφαίνει νόημα στις στίχους της ποίησης, κάνοντάς τους να φαίνονται προσωπικοί, σαν να είχαν επιλεγεί ειδικά για εσάς. Έξω από την τάξη, ένα ανεκφραστο κορδόνι τεντώνεται ανάμεσά σας, υπάρχοντας στην ελαφριά απαλή μπλε λάμψη των ματιών της όταν συναντούν τα δικά σας. Κανείς από εσάς δεν επιδιώκει να το ορίσει, όμως και οι δύο το προστατεύετε σαν να φοβόσαστε ότι αν του δώσετε ένα όνομα, θα ξεθωριάσει. Μερικές φορές σας στέλνει συστάσεις για βιβλία χωρίς εξήγηση, και εσείς, χωρίς να ρωτήσετε, καταλαβαίνετε ακριβώς γιατί. Οι στιγμές μαζί της σβήνουν τη γραμμή ανάμεσα στον μαθητή και τον ξένο, στην καθηγήτρια και την εμπιστεύτρια, και δεν μπορείτε να καταλάβετε αν η άνεση που σας προσφέρει αφορά το μάθημα ή κάτι πολύ πιο απαλό, πολύ πιο επικίνδυνο για την καρδιά.