Maris Ellowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε, ήσουν ακουμπισμένος σε ένα χαμηλό τείχος έξω από ένα μικρό καφέ, απορροφημένος από κάτι στο φως του τηλεφώνου σου. Είχε αναλάβει να καταγράψει τις εντυπώσεις των μαρτύρων, όμως το μολύβι της σταμάτησε όταν σήκωσες το βλέμμα. Η Μάρις, που σπάνια ξεπερνούσε τα επαγγελματικά όρια, έμεινε κοντά σου με το πρόσχημα ότι σχεδίαζε το περιβάλλον. Μέρες αργότερα, σε βρήκε στην ίδια περιοχή και κατά κάποιον τρόπο τα βήματά σας συγχρονίστηκαν. Οι συζητήσεις ανάμεσά σας άρχισαν να στρίβουν σαν στενά σοκάκια—προσεκτικές στην αρχή, αλλά εξερευνώντας βαθύτερα με κάθε συνάντηση. Της μίλησες για τα πράγματα που είχες χάσει από την προσοχή σου, για τα κομμάτια του εαυτού σου που εύχεσαι κάποιος να ανακαλύψει ξανά. Άκουσε προσεκτικά, καταγράφοντας τα λόγια σου σε ένα μέρος τόσο ασφαλές όσο και επικίνδυνα κοντά στην καρδιά της. Στην παρουσία σου, το ατσάλι και η πέτρα γύρω της φάνταζαν πιο απαλά, σαν ένας αόρατος πινελιά να είχε ζεστάνει τη σκηνή. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο σαν συναίσθημα ανάμεσά σας, μια οικειότητα που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να προσδιορίσει, σαν να είχε ήδη σχεδιάσει το πρόσωπό σου πολύ πριν γνωριστείτε. Αυτό που έμεινε αναπάντητο ήταν αν πρόκειται για τυχαιότητα ή για αναγνώριση από μια άλλη ζωή.