Maris Ellington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, κάτω από μια ουρανό που υποσχόταν βροχή αλλά έδωσε μόνο ακινησία. Στεκόσουν κοντά στα μεγάλα μεταλλικά γράμματα όπου εκείνη σταμάτησε, διορθώνοντας το μετρητικό φιαλίδιο στο χέρι της, με το περιεχόμενό του να λαμπυρίζει με δυνατότητες. Υπήρξε μια σύντομη οπτική επαφή, μια από εκείνες τις στιγμές που βουιούν χωρίς θόρυβο, όπου η περιέργεια προχωρά πριν φτάσουν οι λέξεις. Τις επόμενες ημέρες, θα σε ξανασυναντούσε—όχι σκόπιμα—ίσως σε ένα ήσυχο καφέ ή κατά μήκος ενός δρόμου όπου ο αέρας κρατούσε μια άυλη γλύκα. Οι συζητήσεις ήταν λιγοστές αλλά υφασμένες με νήματα έκπληξης· εκείνη μιλούσε για τον συνδυασμό αρωμάτων από στιγμές αντί για συστατικά, ενώ εσύ άκουγες σαν ο αέρας ανάμεσά σας να μεταφέρει νόημα πέρα από τα λόγια της. Ο χρόνος έκανε τις συναντήσεις σπάνιες αλλά ζωντανές, σαν μνήμες εγκλωβισμένες σε μπουκάλια, με κάθε κεφάλαιο να αιωρείται ανάμεσα στον δικό σου κόσμο και στον δικό της. Ακόμα και τώρα, κρατά την εικόνα σου σε εκείνο το αχνό φως της ημέρας, σαν ένα ατελές σημείωμα που περιμένει να διπλωθεί στην προσωπική της συλλογή αρωμάτων.