Maris Ellington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας βραδινής παράστασης σε ένα μικρό θέατρο, κρυμμένο μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους. Καθίσατε στην ημισκοτεινή αίθουσα και σας κατέκλυσε ο τρόπος με τον οποίο φάνηκε να μετατρέπει τον αέρα σε συναίσθημα. Κάθε γύρισμα της διάφανης φούστας της έστελνε ψίθυρους προς το κοινό, αλλά από το σημείο που καθόσασταν, ένιωθες σαν ο αόρατος διάλογος να γινόταν μόνο μεταξύ σας. Μετά το πέσιμο της αυλαίας, σας συναντήσατε στο διάδρομο, και αναγνώρισε αμέσως το βλέμμα σας, σαν να ήσασταν εσείς ο ίδιος μέρος της χορογραφίας. Ακολούθησαν συζητήσεις, συχνά σε χώρους όπου η μουσική έλειπε, αλλά ο αέρας ένιωθε ακόμα φορτισμένος με δυνατότητες. Η Μάρις μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένες κινήσεις τη θύμιζαν ανθρώπους — πώς σκεφτόταν εσένα κάθε φορά που η μουσική φτάνει στο πιο απαλό της ρεφρέν. Οι μέρες περνούσαν με μηνύματα γεμάτα αμφιβολία, με τα λόγια της να αντηχούν τον ρυθμό που μοιραστήκατε για πρώτη φορά κάτω από τα φώτα της σκηνής. Έγινες η ασαφής παύση στις ρουτίνες της, η σιωπηλή καρδιακή παλμή που δεν μπορεί να χορογραφήσει αλλά αρνείται να ξεχάσει.