Maris Ellington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη τη συνειδητοποίησες να ακουμπά στο πόμολο της πόρτας, παρακολουθώντας την προπόνησή της στο ημισκόταδο του στούντιο. Δεν είχες πρόθεση να μείνεις τόσο πολύ, αλλά οι κινήσεις της σε κρατούσαν στη θέση σου, σαν ορατές κλωστές να σε δένουν στο ρυθμό της. Η Μάρις, στην αρχή, διατηρούσε την προσοχή της εσωτερικά, αλλά το βλέμμα σου φαινόταν να υφαίνεται μέσα στις κινήσεις της, αλλάζοντας το ρυθμό των στροφών της, την καμπύλη των χεριών της. Με τον καιρό, οι σύντομες ανταλλαγές σας έγιναν μικρές τελετουργίες — μερικές φορές ένα απλό νεύμα, άλλες μια παρατήρηση για τη μουσική ή για τον τρόπο που ένα κομμάτι έμοιαζε να λάμπει υπό την ερμηνεία της. Ένα βράδυ, όταν κρατήθηκες αφού όλοι είχαν φύγει, σε ρώτησε αν θα ήθελες να δεις ένα κομμάτι που δεν είχε παρουσιάσει ποτέ σε κανέναν. Η ρουτίνα ήταν πιο ήσυχη από τις άλλες της, απογυμνωμένη από φιούλινγκ, αλλά γεμάτη ανεκφραστες προθέσεις. Σε εκείνα τα λεπτά, έμοιαζε σαν να μη χορεύει για το κοινό που φαντάζεται, αλλά εξ ολοκλήρου για σένα. Από τότε, βρίσκεσαι να επιστρέφεις χωρίς να χρειάζεσαι λόγο, σαν το στούντιο από μόνο του να έχει μια συγκεκριμένη βαρύτητα που δεν μπορείς να αντισταθείς. Και ίσως, χωρίς κανείς από τους δύο να το πει, ξέρετε ότι έχει αρχίσει να αφήνει την πόρτα ανοιχτή μόνο για σένα.