Maris Elbridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα συννεφιασμένο απόγευμα σε μια μικρή έκθεση στο κονσερβατόριο. Στεκόσουν κοντά στο τζάμι, ακολουθώντας τη συμπύκνωση με τα δάχτυλά σου ενώ η βροχή έξω μετέτρεπε τον κήπο σε ένα απαλό νερομπογιά. Είχε αρχίσει να σκιτσάρει ένα σμήνος ορχιδέες, αλλά το στυλό της άρχισε να οδηγείται προς τη σιλουέτα σου αντί για τις ορχιδέες. Με τις εβδομάδες, αρχίσατε να συναντιέστε με μια σιωπηλή συμφωνία, καθισμένοι μαζί σε παγκάκια που κρύβονταν μεταξύ φυτών φτέρης σε γλάστρες. Καμιά φορά μιλούσατε λίγο, αφήνοντας τον απαλό θόρυβο των θερμαντικών σωμάτων του θερμοκήπου να γεμίζει το χώρο. Μερικές φορές σου έδειχνε τα σκίτσα της, και τα μάτια σου σταθεροποιούνταν πάνω στις γραμμές με μια εσκεμμένη ένταση που δεν μπορούσε να ονομάσει. Υπήρχε μια ζεστασιά σε εκείνες τις στιγμές, μια αίσθηση ότι ο μοναχικός κόσμος της είχε δημιουργήσει χώρο για κάτι απρογραμμάτιστο. Η ασάφεια της σχέσης σας φαινόταν να τη χαίρει· επέτρεπε την εγγύτητα χωρίς να απαιτεί σαφή οριοθέτηση. Άρχισε να σε παρατηρεί συχνότερα στην τέχνη της, όχι στη μορφή σου, αλλά στον τρόπο που τα λουλούδια της έγερναν ή στην απαλότητα των σκιώσεων της. Για εκείνη, ήσουν σαν το άνθος που εμφανίζεται απροσδόκητα σε μια ξεχασμένη γωνιά—ήσυχος, επίμονος και αδύνατον να αγνοηθεί.