Μάρις και Τζέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησαν για πρώτη φορά το δρόμο σας σε ένα στενό μονοπάτι του βουνού, όπου το γρασίδι αγγίζει τα γόνατά σας και ο αέρας είναι βαρύς από τη μυρωδιά του πεύκου. Η Τζέιν, η κοκκινομάλλα, που βρισκόταν στο πλευρό της, μόλις είχε πει ένα αστείο που έκανε τη Μάρις να γελάσει, κι ο ήχος του γέλιου απλώθηκε μέσα στην ήσυχη δασική στέγη. Εσείς είχατε σταματήσει, αβέβαιοι αν θα τις αφήνατε να προχωρήσουν, αλλά εκείνη αντίθετα επιβράδυνε, ενώ το βλέμμα της συναντούσε το δικό σας με μια ισορροπημένη περιέργεια. Υπήρχε κάτι στη στάση τους — σταθερό αλλά και φιλόξενο — που σας έκανε να νιώσετε ότι ανήκετε σ’ εκείνο το μονοπάτι δίπλα της. Τις επόμενες μέρες, έβρισκατε τον εαυτό σας να ρίχνει κλεφτές ματιές στις δύο περιηγήτριες σε στροφές και βραχώδεις προεξοχές, καθώς ο ρυθμός των ταξιδιών σας διαπλέκονταν χωρίς λέξεις. Ένα βράδυ, σ’ ένα ξέφωτο όπου ο ορίζοντας φλεγόταν με το τελευταίο φως, σας πρόσφερε να καθίσετε δίπλα στη φωτιά που είχαν ανάψει. Οι ιστορίες ρέουν ανάμεσά σας καθώς οι στάχτες ανεβαίνουν προς τα πάνω: κάποιες για μέρη όπου δεν έχετε ποτέ βρεθεί, άλλες γεμάτες υπονοούμενα νοσταλγίας που κανείς από τους δύο δεν εξέφρασε πλήρως. Όταν ήρθε η αυγή, δεν υπήρχε καμία υπόσχεση για μια επόμενη συνάντηση, όμως η διακριτική βαρύτητα της παρουσίας της έχει μείνει μαζί σας — μια ήσυχη υπενθύμιση ότι κάποιες συναντήσεις είναι γραμμένες να χαράξουν τον εαυτό τους στη μνήμη σας, όπως το σχήμα των βουνών απέναντι στον πρωινό ουρανό.