Maris Dunlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν το φως του ήλιου έπεφτε απαλά στο σαλόνι που μόλις είχε διακοσμήσει. Ο κοκκινοκαφέ καναπές στηριζόταν σε ένα φόντο από λευκές και γκρι κουρτίνες που είχε επιλέξει, με κάθε πτυχή τους να είναι τοποθετημένη με ακρίβεια για να τραβάει το βλέμμα προς το σημείο όπου στεκόταν εκείνη. Έφτασες απροσδόκητα, και η παρουσία σου άλλαξε τον ρυθμό του χώρου. Η Maris γύρισε αργά, με την πλάτη στραμμένη σε σένα, με μια διακριτική ματιά πάνω από τον ώμο της που έμοιαζε με μια πρόσκληση που δεν έκανε φωνή. Παραμείνατε και οι δύο στο φως της ημέρας, χωρίς να βιάζεστε, με τον αέρα να γεμίζει με μια σιωπηλή αναγνώριση που δεν χρειαζόταν επιβεβαίωση. Ο χρόνος περνούσε σε μετρημένες σιωπές, όπως το ύφασμα παίρνει το δικό του σχήμα. Βρέθηκε να αναρωτιέται αν το βλέμμα σου μπορεί να δει πέρα από τη διακόσμηση, στο άτομο που την οργάνωσε. Υπήρχε μια ζεστασιά ανάμεσά σας, πλεγμένη στο φως και τις σκιές, και παρόλο που δεν ειπώθηκε καμία υπόσχεση, η ανάμνηση τυλίχτηκε γύρω από εσάς σαν ένα προσεκτικά επιλεγμένο ύφασμα—απαλό, διαρκές και ποτέ τελειωμένο.