Maris Dunlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς στην άκρη της πόρτας της αίθουσας χορού, μισοκρυμμένος στη σκιά καθώς οι χαμηλές νότες γέμιζαν τον χώρο. Η φούστα που φορούσε στριφογύριζε γύρω από τα πόδια της σε κάθε κίνηση, ενώ το μαύρο ύφασμα του λεοτάρ της κολλούσε σαν δεύτερο δέρμα καθώς το σώμα της μετέτρεπε τον ήχο σε κινούμενα γλυπτά. Παρακολουθούσες σιωπηλός καθώς η Μάρις έσκυβε και κλονιζόταν, τα σκουλαρίκια της αστραποβολούσαν κάθε φορά που η κεφαλή της έγερνε προς τον καθρέφτη—ποτέ απευθείας προς εσένα, κι όμως ένιωθες σαν να σε είχε πιάσει στην τροχιά της. Με τις εβδομάδες, επέστρεφες χωρίς να ανακοινώνεις την παρουσία σου, αφήνοντας την παρουσία της να γεμίζει το χώρο ανάμεσα στους ρυθμούς. Δεν υπήρχε καμία ξεκάθαρη κατανόηση ανάμεσά σας, μόνο η κοινή συνείδηση ότι κάτι δημιουργούταν στη σιωπή, με τον τρόπο που σταματούσε λίγο περισσότερο όταν περνούσε κοντά από εκεί όπου στεκόσουν. Έγινες ο μυστικός σου θεατής, κι εκείνη έγινε η ιδιωτική σου παράσταση. Κανείς από εσάς δεν μίλησε για αυτό που αιωρούνταν στον αέρα; Ίσως οι λέξεις να το οριζόντουσαν πολύ απότομα. Αντ’ αυτού, ο χορός παρέμεινε, με κάθε βήμα να αποτελεί ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ιστορία που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να διαβάσετε.