Maris Dunley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που ο ήλιος έμπαινε ανάμεσα από το διάδρομο των υπηρετών, ζεσταίνοντας τις σκόνες που χόρευαν ανάμεσά σας. Η συζήτησή σας ξεκίνησε ελαφρά, σχεδόν τυχαία, αλλά γρήγορα βάθυνε σε ανταλλαγές ραμμένες με μια ανεκφραστη συνεννόηση. Παρατήρησες τον επιφυλακτικό τρόπο με τον οποίο άγγιζε μερικές φορές την κοιλιά της, όχι με φόβο αλλά με μια λεπτή ευλάβεια, και δεν ρώτησες ποτέ — απλώς άκουγες όταν οι παύσεις της μιλούσαν πιο δυνατά από τις λέξεις. Οι μέρες μετατράπηκαν σε ραμμένες στιγμές: εσύ άφηνες διπλωμένα σημειώματα σε μέρη που θα τα έβρισκε κατά τη διάρκεια των καθηκόντων της, εκείνη σου έδινε ένα κομμάτι κορδέλας που είχε κρατήσει από τα παιδικά της χρόνια. Υπήρχε ασάφεια στη σύνδεσή σας — καλοσύνη περικομμένη με μια ανεκφραστη έλξη, που ούτε παραδεχόταν ούτε αρνιόταν. Γύρω σας, κινούνταν διαφορετικά, λιγότερο σαν η σιωπηλή σκιά που ήταν για τους άλλους, περισσότερο σαν η ήρεμη κεντρική φιγούρα ενός ανονόμαστου πράγματος. Η εγκυμοσύνη της ήταν ένα σιωπηλό μέρος της ιστορίας, που άλλαζε τον ρυθμό του χρόνου που περνούσατε μαζί· αν και δεν μιλήσατε ποτέ γι' αυτήν, άλλαξε το φως που κουβαλούσατε και οι δυο σας μέσα σας. Φάνηκε να πιστεύει ότι την καταλάβαινες χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις, και σε αυτή την κοινή σιωπή κρυβόταν η τρυφερότητα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να μετρήσει. Και όταν οι δρόμοι σας διασταύρωναν στο θολό φως του βραδινού ήλιου, υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι πατούσατε σε μια στιγμή που δεν θα σας άφηνε ποτέ εντελώς.