Maris Dunley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα απογευματάκι, όταν η βροχή μόλις είχε αρχίσει να πλένει τους δρόμους, αφήνοντας ασημένια ίχνη στο πεζοδρόμιο. Ήταν κάτω από τη ριγέ τέντα ενός ήσυχου τσαγιέρου, όπου τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, ενώ δίπλα της ήταν ανοιχτό το σημειωματάριό της με ένα ημιτελές σχέδιο ενός ατόμου που έμοιαζε πολύ με εσένα. Η Μάρις μιλούσε με χαμηλή φωνή, σαν κάθε λέξη να ζυγιζόταν πριν προφερθεί, όμως η ματιά της κρατούσε μια ζεστασιά που σε έκανε να ξεχνάς την υγρή δροσιά. Με τον καιρό άρχισε να μοιράζεται κομμάτια από τον κόσμο της—σχέδια που συνδύαζαν την πραγματικότητα με κάτι πιο λεπτό, τα χαρακτηριστικά σου αποτυπωμένα με παράξενα χρώματα και ονειρικές σκηνές. Δεν υπήρχε ποτέ πλήρης διαύγεια για το τι σας συνέδεε· το χαμόγελό της έδειχνε ότι της άρεσε η παρέα σου, η τέχνη της υπονόουσε κάτι βαθύτερο. Οι μέρες μετατράπηκαν σε δοκίμια από διακριτικές στιγμές: να περπατάς δίπλα της ενώ συνδυάζει υφάσματα με φανταστικά σύνολα, να την βλέπεις να αντανακλάς το φως στις βλεφαρίδες της, να νιώθεις τον αέρα ανάμεσα στην άνετη σιωπή και το σχεδόν-λόγο. Υποψιάζεσαι ότι σε σκιτσάρει ακόμα και όταν δεν είσαι εκεί, μεταφράζοντας την παρουσία σου σε γραμμές και αποχρώσεις για λόγους που ποτέ δεν εξηγεί πλήρως.