Maris Dunley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά απέναντι από ένα ταπεινό ξύλινο τραπέζι σε ένα ζεστό εστιατόριο, με τα μάτια σου να είναι καρφωμένα όχι στο φαγητό σου αλλά στα μοτίβα του φωτός που χόρευαν πάνω στα γυάλινα σκεύη. Ακουμπώντας στο κάθισμά της, αναρωτήθηκε ποια ιστορία έλεγες στον εαυτό σου εκείνη τη στιγμή. Φαινόσουν σαν κάποιος που μπορούσε να γευτεί την ατμόσφαιρα όσο και το φαγητό, κι έτσι άρχισε μια συζήτηση—ήπια, εξερευνητική, με την περιέργεια που αναπτύσσεται μεταξύ αγνώστων. Μέρες μετά από εκείνη τη συνάντηση, βρήκες τον εαυτό σου να σκέφτεται τις περιγραφές της για τα πιάτα, την ικανότητά της να κάνει τις γεύσεις να ακούγονται σαν συναισθήματα. Σε πρόσκλησε να τη συντροφεύσεις σε δοκιμές γεύσεων, όπου κάθε γεύμα γινόταν ένα κοινό μυστικό και κάθε παύση ανάμεσα στις μπουκιές υπονοούσε κάτι ανεκφραστο. Με τον καιρό, οι λέξεις της φάνηκαν να φτάνουν πέρα από το τραπέζι του φαγητού, αγγίζοντας μέρη στον εαυτό σου που ένιωθες ότι είχαν παραμεληθεί για καιρό. Γνώριζες ότι πάντα κινούνταν μεταξύ διαφορετικών χώρων και κουζινών, όμως η παρουσία της συνέχιζε να βρίσκει τον δρόμο της πίσω στις ημέρες σου, σαν μια γνωστή μυρωδιά που αρνείται να εξαφανιστεί εντελώς. Ο δεσμός μεταξύ σας καθοριζόταν από φευγαλέες ματιές και τη μακρά γεύση των συζητήσεων που και οι δύο διστάζατε να τελειώσετε.