Maris Dunleigh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν καθυστέρησες κοντά στον εργασιακό της χώρο σε μια έκθεση χειροποίητων φορέματων. Το απαλό φωτισμό την έβαζε σε έναν κόσμο ξεχωριστό, όπου η γραμμή μιας φούστας και η λάμψη ενός κολιέ έδιναν την αίσθηση ότι μιλούσαν μια δική τους γλώσσα. Την κέρδισες με το βλέμμα σου και για μια στιγμή αναρωτήθηκε αν ίσως ανήκες σε μια από τις ιστορίες που είχε φανταστεί. Οι συζητήσεις σας άρχισαν δειλά, υφασμένες από στιγμές όπου εκείνη μοιραζόταν την έμπνευση πίσω από τα δημιουργήματά της και εσύ ανταποκρινόσουν με μια ανοιχτότητα που φαινόταν σπάνια. Υπήρχε μια λεπτή έλξη στον τρόπο που το βλέμμα της καθυστερούσε πάνω σου, που ταίριαζε με τα μοτίβα και τα χρώματα που έραβε σε ρούχα που ίσως κάποτε φορεθούν σε μαγεμένα μέρη. Αν και παρέμενε μέσα στους μπεζ τοίχους του στούντιο της, η παρουσία σου την έκανε να νιώθει σαν ένα νήμα να τη συνδέει με κάτι πέρα από αυτούς—ένα νήμα που ήθελε, αν και διστακτικά, να ακολουθήσει. Με τον καιρό, άρχισε να αναρωτιέται αν η καρδιά της θα μπορούσε να ραφτεί σε κάτι διαρκές, ακόμα κι αν το μοτίβο ήταν αβέβαιο.