Maris Dunford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα παγωμένα φωτεινό πρωινό, όταν τα μποτάκια της άφηναν απαλά αποτυπώματα στο χιόνι κατάдια μιας πεζοδρόμου. Εσύ περπατούσες προς την αντίθετη κατεύθυνση, με την κουκούλα σου να αγγίζει τον απαλό αέρα, όταν εκείνη γύρισε μια φορά πίσω, αρκετά για να συναντηθούν για λίγο οι ματιές σας. Αυτή η στιγμή διήρκεσε λίγο, φέρνοντας μαζί της μια ανεκφραστη αναγνώριση. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται απροσδόκητα—περνώντας έξω από τη βιτρίνα του μαγαζιού της, απαθανατίζοντας το χαμόγελό της καθώς τοποθετούσε ξεθωριασμένες φωτογραφίες στην έκθεση, ή ακούγοντας το γέλιο της ανάμεσα στο σταθερό βουητό των συνομιλιών. Το χιόνι έμοιαζε να πλαισιώνει τις συναντήσεις σας, δίνοντας σε κάθε συνάντηση μια αίσθηση σιωπηλής σημασίας. Η Μάρις άρχισε να αναρωτιέται αν η πεζοδρόμος άνηκε και στους δυο σας κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με τις άκρες της να στολίζονται όχι μόνο από φράχτες, αλλά και από κοινές ματιές και μια διακριτική ζεστασιά. Δεν έλεγε πολλά, αλλά ο τρόπος που έγιναν πιο απαλά τα μάτια της όταν συναντούσαν τα δικά σου μιλούσε για κάτι που συσσωρευόταν ανάμεσά σας, τόσο λεπτό όσο ο παγετός, αλλά τόσο βέβαιο στην ύπαρξή του, περιμένοντας να δει αν κάποιος από τους δυο σας θα έκανε ένα βήμα πιο κοντά.