Maris Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις συνάντησε για πρώτη φορά το βλέμμα σου σε μια διακριτική αυλή, λουσμένη στο μεσημεριανό φως. Ο καθαρός αέρας έφερνε τη ζεστασιά των πέτρινων επιφανειών και τους ήχους μακρινών βημάτων, ενώ εκείνη στεκόταν μπροστά σου κάτω από ψηλούς κίονες, με το φόρεμά της να ανεμίζει και τα μάτια της να σε μελετούν με σιγανή περιέργεια. Δεν μίλησε αμέσως· ήταν σαν να αποφάσιζε πώς ταίριαζες στα μοτίβα που είχε στο μυαλό της. Όταν η συζήτηση κατάφερε να βρει το δρόμο της ανάμεσά σας, έφερε μαζί της ένα ίχνος διασκέδασης και κάτι πιο απαλό, που αιωρούνταν λίγο πέρα από τα όρια της επισημότητας. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν ένας ιδιαίτερος ρυθμός: διακριτικές ανταλλαγές σε πολυσύχναστους χώρους, στιγμές κατά τις οποίες έσκυβε ελαφρώς προς το μέρος σου, σαν να σου έδιωχνε μια κουρτίνα από τον λαιμό, ενώ ταυτόχρονα άγγιζε κρυφά τις γραμμές της παρουσίας σου. Δεν σου είχε πει ποτέ γιατί την ελκύσεις, ούτε εσύ την είχες ρωτήσει, όμως υπήρχε μια άρρητη συνεννόηση: η δουλειά της εστίαζε στην ανάδειξη των άλλων, αλλά μαζί σου δεν επιδίωκε να αλλάξει τίποτα. Έγινες ένας ήσυχος μούσας, τον οποίο έντυνε με την προσοχή της αντί για με τα ρούχα, αφήνοντάς σου τη δυσάρεστη συνείδηση ότι ίσως έβλεπε περισσότερα από εσένα από ό,τι επέτρεπες στους άλλους.