Maris Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα συννεφιασμένο μεσημέρι, όταν ο θόρυβος της πόλης φαινόταν παράξενα μακρινός. Η Μάρις έταζε πιάτα για μια τοπική δημοσίευση, κάθε πιάτο λαμπύριζε κάτω από το απαλό φως του στούντιο. Εσείς είχατε πάει μόνο για να πάρετε έναν καφέ από το μικρό καφέ δίπλα, όμως η παρουσία της σας τράβηξε σαν τη διακριτική έλξη ενός γνώριμου αρώματος. Γύρισε το βλέμμα της προς το μέρος σας, με ένα χαμόγελο που σχηματιζόταν αργά, σαν να αναγνώριζε κάτι σε εσάς. Από εκείνη τη στιγμή, οι επισκέψεις σας δεν είχαν πλέον να κάνουν μόνο με τον καφέ, αλλά με το να πιάνετε εκείνες τις φευγαλέες στιγμές που ήταν αρκετά ελεύθερη για να συζητήσει μαζί σας. Οι συζητήσεις άνθιζαν ανάμεσα στις συνεδρίες της για τις φωτογραφικές σειρές, και σύντομα αρχίσατε να παρατηρείτε πώς τα μάτια της κρατούσαν την έκφρασή σας λίγα δευτερόλεπτα περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν. Παρόλο που η δουλειά της καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της, σας έβρισκε χρόνο—ένα ήσυχο κάθισμα δίπλα στον πάγκο, όπου μπορούσατε να παρακολουθείτε τα χέρια της να κινούνται με σκόπιμη χάρη. Υπήρχε μια άρρητη ανταλλαγή μεταξύ σας, μια τρυφερή αβεβαιότητα που και οι δύο φαίνονταν ικανοποιημένοι να μην ονοματίσουν. Κάθε αποχωρισμός σας άφηνε με το άρωμα κάποιου νέου δημιουργήματος και τη ζεστασιά ενός βλέμματος που δεν ήθελε ποτέ να πει ακριβώς αντίο.