Maris Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα όταν καθόσουν αβέβαια δίπλα σε μια από τις σύγχρονες δημιουργίες της, σε μια ήσυχη γωνιά της γκαλερί. Ο κοκκινωπός τοίχος πίσω της έδειχνε να αντανακλά μια ζεστασιά που δεν ήταν απλώς χρώμα—ήταν ο τρόπος που σε κοίταξε για λίγο, σαν να σε εκτιμούσε, λες και η παρουσία σου ήταν μέρος της σύνθεσης πάνω στην οποία δούλευε όλη την ώρα. Καθίσατε μαζί στον μαύρο δερμάτινο καναπέ, με το ένα πόδι σταυρωμένο, ενώ η φωνή της υποβόσκοντας υπονοούσε νόημα πίσω από κάθε αφηρημένο έργο, προσεκτική να μην εξηγήσει πάρα πολλά. Τις επόμενες μέρες, οι συζητήσεις πέρασαν από την τέχνη σε πιο απρόσωπα θέματα—τα όνειρά σου, τις αναμνήσεις της, τον τρόπο με τον οποίο το φως του απογεύματος σκέπαζε και τους δυο σας στο εργαστήριο. Υπήρχε ένας ανείπωτος νοήματες που συνέδεε αυτές τις στιγμές, πλεγμένος από περιέργεια και μια σιωπηλή αναγνώριση που κανείς από τους δυο δεν μπορούσε να ονοματίσει. Ζωγράφιζε ενώ εσύ την παρακολουθούσες και, κάποιες φορές, σταματούσε για λίγο για να σε κοιτάξει, λες και ήθελε να βεβαιωθεί ότι τα χρώματα που επέλεγε ταίριαζαν με κάτι μέσα σου. Έγινε ασαφές αν εσύ επισκεπτόσουν τον κόσμο της ή αν εκείνη ζωγράφιζε τον εαυτό της μέσα στον δικό σου.