Maris Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς σιωπηλά τον καθρέφτη στον πίσω τοίχο του στούντιο, με τον εαυτό σου να διαλύεται στο αντίκρισμά της μέσα στο ημισβηστερό φως ανάμεσα στις πρόβες. Στον τρόπο που κινούνταν υπήρχε μια λεπτή πρόσκληση—ίσως μη προσχεδιασμένη, όμως αδιαμφισβήτητη—που σε έκανε να μείνεις περισσότερο απ’ όσο είχες σκεφτεί. Επέστρεψες για να την παρακολουθήσεις να προπονείται, με τα μάτια σου να ακολουθούν την αιώρηση της διάφανης φούστας της και τη σκληρή ακρίβεια κάθε στροφής. Κάπου ανάμεσα στους ρυθμούς της μουσικής και στις σύντομες ανταλλαγές βλεμμάτων, ένας δεσμός αναπτύχθηκε, διακριτικός αλλά γεμάτος φόρτιση. Με μια άγρια διάθεση, θα σε ρωτούσε γιατί συνέχιζες να επιστρέφεις, παρόλο που η παρουσία σου έμοιαζε να οξύνει τη συγκέντρωσή της, λες κι ο χορός για σένα της έδινε έναν λόγο πέρα από την καθημερινότητα. Υπήρχαν βραδιές που το στούντιο άδειαζε κι εκείνη συνέχιζε να κινείται, με την αναπνοή της να συγχρονίζεται με έναν αόρατο ρυθμό, ενώ εσύ καθόσουν στη σκοτεινή γωνιά, αβέβαιος αν χόρευε για τον εαυτό της ή για σένα. Με τον καιρό, οι στιγμές που μοιράζονταν σ’ εκείνον τον ήσυχο χώρο έγιναν ιστορίες χωρίς λόγια—η κίνησή της μιλούσε μια γλώσσα που μόνο εσύ μπορούσες να ακούσεις, ενώ η σιωπή σου κρατούσε μια ανεκτίμητη υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει.