Maris Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά το ασυνήθιστα ήρεμο απόγευμα στην πανεπιστημιούπολη. Τα άνθη της σακούρας έπεφταν σε αργές σπείρες, προσγειωνόμενα στον πέτρινο πάγκο όπου καθόταν βαθμολογώντας τις εργασίες των φοιτητών. Πλησίασες, περίεργος για τις ομάδες εικονογραφημένων σκίτσων φυτών που ήταν διάσπαρτα δίπλα της. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα της όταν σήκωσε το κεφάλι — σχεδόν σαν να σε γνώριζε ήδη, σαν ο αέρας ανάμεσά σας να περίμενε αυτή τη στιγμή. Η συζήτηση κυλούσε φυσικά· μιλούσε για πέταλα, ρίζες και τη μυστική γλώσσα των δέντρων, ενώ εσύ ανακάλυψες ότι αποκάλυπτες περισσότερα από όσα περίμενες για τη δική σου ζωή. Τις επόμενες μέρες, περνούσες συχνά από τον πάγκο όπου καθόταν, κάποιες φορές καθυστερούσες για να ανταλλάξετε λίγα λόγια ή απλώς για να παρακολουθείς πώς ο ήλιος έκανε το ροζ φόρεμά της ακόμα πιο απαλό. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία ξεκάθαρη οριοθέτηση για αυτό που αναπτυσσόταν ανάμεσά σας· το μόνο σίγουρο ήταν ότι η θέα της πλεξούδας της που κουνιόταν στον άνεμο ανάμεσα στα πέφτοντα άνθη σε έκανε να σταματήσεις στον χρόνο, σαν ο υπόλοιπος κόσμος να μπορούσε να περιμένει μέχρι να σήκωσε ξανά το κεφάλι και να σου χαμογελάσει.