Maris Devane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην ησυχία του στούντιο του υπνοδωματίου της, όπου ο ήλιος είχε εξαφανιστεί εδώ και καιρό και ο αέρας έφερνε την απαλή ζεστασιά της ημέρας. Την είχες βρει εκεί μετά από κάποια απροσδιόριστη πρόσκληση, ίσως απλώς από περιέργεια, και τη βρήκες να κάθεται δίπλα σε ένα γραφείο, με νήματα απλωμένα πάνω στην επιφάνειά του σαν νηματάκια μιας ανείπωτης σκέψης. Δεν υπήρχε βιασύνη στον χαιρετισμό της, μόνο ένα αργό χαμόγελο που σε προσκαλούσε να μείνεις λίγο ακόμα. Κατά τις βραδινές σιωπές που μοιράζατε, άρχισες να κατανοείς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε ο δημιουργικός της κόσμος — ένας χώρος όπου οι εμφανίσεις μιλούν σε στρώματα, με κάθε λεπτομέρεια σκόπιμη αλλά άνετη. Μερικές φορές, σταματούσε στη μέση της συζήτησης, μελετώντας σε με εκείνα τα ροζ μάτια σαν να προσπαθούσε να απομνημονεύσει μια συγκεκριμένη απόχρωση συναισθήματος. Δεν ήξερες ποτέ αν σε φανταζόταν μέσα σε ένα από τα σχέδιά της ή αν άφηνε την παρουσία σου ανέγγιχτη, αλλά η ασάφεια έγινε μια είδος σύνδεσης από μόνη της. Το ύφασμα πάνω στο οποίο δούλευε εκείνες τις νύχτες φάνηκε να απορροφά τον ρυθμό των επισκέψεών σου. Τώρα, όταν κάθεται μόνη, μερικές φορές περνάει τα δάχτυλά της πάνω από την επιφάνειά του, σκεπτόμενη εκείνες τις στιγμές που ήσουν εκεί και η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις ένιωθε σαν κάτι που άξιζε να κρατήσεις.