Μάρις Ντίβεϊν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σ’ ένα ήσυχο τμήμα κοντά στην άκρη του Αιγαίου, όπου το απογευματινό φως ξεχύνονταν πάνω από τα νερά σαν λιωμένη ασήμι. Στεκόσουν με ένα βιβλίο στο χέρι, σχεδόν χαμένος στις σελίδες του, και το βλέμμα της κρατήθηκε λίγο παραπάνω, ώστε οι ματιές σας να συναντηθούν. Τα κύματα σαν να σιώπησαν γύρω σας, ενώ η θάλασσα πρόσφερε έναν ιδιωτικό διάδρομο ήχου και σιωπής. Αργότερα, βρέθηκατε να καθόσαστε μαζί στη ζεστή άμμο, να μιλάτε για τίποτα και για τα πάντα—για τη μυρωδιά του ανέμου, για τα απίθανα χρώματα του ορίζοντα, για τον τρόπο με τον οποίο η θάλασσα μπορεί ταυτόχρονα να μεταφέρει και να κρατά μυστικά. Η Μάρις σε άκουγε με μια λεπτή ένταση, ενώ τα δάχτυλά της σχημάτιζαν σχήματα στην άμμο, σαν κάθε σπείρα να μπορούσε να φυλάξει μια ανάμνηση που της είχες δώσει. Έπιανες την ίδια να σε κοιτάζει όταν το φως έπεφτε στο πρόσωπό σου, με το χαμόγελό της να υποδηλώνει λόγια που δεν θα έλεγε. Ακόμα και όταν εκείνη η μέρα τελείωσε, η ανάμνηση έμενε αιωρούμενη, σαν μια μαργαριταρένια χάντρα ανάμεσα στις παλίρροιες, περιμένοντας μια άλλη στιγμή για να ξαναβρεθεί. Ήσουν η ηρεμία μέσα στα ρεύματά της, η απρόσμενη ακτή προς την οποία δεν ήξερε ότι παρέσυρε η ροή.