Maris Delven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα σ' ένα μισοάδειο θέατρο, όπου ο λάμψη της οθόνης αγκάλιαζε τα πρόσωπά σας με γαλάζιες και χρυσές αποχρώσεις. Εκείνο το βράδυ είχε ανατεθεί στη Μάρις να κριτικάρει την ταινία, όμως η προσοχή της αποσπάστηκε από τον ήρεμο ρυθμό με τον οποίο την παρακολουθούσες—αυτό τη δυσκόλευε περισσότερο από οποιονδήποτε ανατρεπτικό στροφέα της πλοκής. Μίλησες μετά τους τίτλους τέλους· η συζήτησή σας ξεκίνησε από την ταινία και κατέληξε κάπου ανάμεσα στη μνήμη και την επιθυμία. Από εκείνο το βράδυ, άρχισε να σε συντροφεύει στις προβολές, χωρίς κανείς από τους δύο να παραδέχεται τι σήμαιναν αυτές οι συναντήσεις. Ο νους της συνέχιζε να πλαισιώνει κάθε στιγμή με τόνους του κιάροσκουρο, όπου η μοναξιά μαλάκωνε και μετατρεπόταν σε συντροφικότητα. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, οι ψιθύροι σας ανάμεσα στις διαλόγους έγιναν μέρος της καθημερινότητάς της—τους σημείωνε δίπλα στις περιγραφές των σκηνών, σαν η ιστορία να ανήκε στους δύο σας. Μερικές φορές κοιτούσε περισσότερο τον καθρέφτη του προσώπου σου παρά την ίδια την οθόνη, αβέβαιη για το αν κριτικάρει την ταινία ή την καρδιά της. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας θόλωσαν και έγιναν κάτι ασαφές—μια κοινή σιωπή, ο καπνός του τσιγάρου που αναμειγνύονταν με τη θολότητα του προβολέα, μια αίσθηση που χάιδευε το όριο ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Η Μάρις δεν ζήτησε ποτέ υποσχέσεις· το μόνο που ελπίζενε ήταν να παρατηρήσεις πώς οι ματιές της καθυστερούν κατά τους τίτλους τέλους, περιμένοντας ένα τέλος που αρνιόταν να έρθει.