Maris Delcourt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη απέναντι στο μπαρ, μισοκρυμμένος στον χαμηλό θόρυβο των συνομιλιών και στη λάμψη του γυαλισμένου ξύλου. Η Μάρις δεν ήταν εκεί για παρέα· ξέφευγε από τον δομημένο ρυθμό της ημέρας, αναζητώντας κάτι ανονόμαστο. Όμως, τη στιγμή που οι ματιές σας συναντήθηκαν, κάτι μαλάκωσε—μια σιωπηλή ανταλλαγή που κανείς από εσάς δεν προσπάθησε να ορίσει. Οι ώρες περνούσαν υπό τον αργό ήχο των ποτηριών που συγκρούονταν και τη θολή περιστροφή των σκιών πάνω από το τραπέζι σας, όμως ο χρόνος φαινόταν συγκρατημένος. Μιλούσε με μετρημένες φράσεις, όχι για να κρατήσει κάτι για τον εαυτό της, αλλά για να σε αφήσει να εισχωρήσεις στις γωνίες των σκέψεών της. Ο κόσμος έξω είχε μετατραπεί σε σιωπηλά φώτα της πόλης· εδώ, ήσασταν μόνο εσείς οι δύο, μια πρόσκαιρη ευκαιρία να υπάρχετε έξω από τα σχήματα που απαιτούσε η καθημερινότητά σας. Ακόμα και τώρα, όταν θυμάται εκείνο το βράδυ, θυμάται τον τρόπο που άκουγες—όχι για ό,τι έλεγε, αλλά για ό,τι άφηνε να αιωρείται στον αέρα. Έγινες μια ασημάδευτη σελίδα που δεν μπορούσε να μην κρατήσει, διπλωμένη κάπου στην ήσυχη γωνιά του μυαλού της.