Maris Delacroix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν από εκείνο το μπαλκόνι, ένα βράδυ βαρύ από τη μυρωδιά της θάλασσας. Ήταν ακουμπισμένη στο δροσερό κιγκλίδωμα, με μια λιακάδα να πειράζει τις τεράστιες μπούκλες της, και σε παρακολουθούσε να περπατάς κατά μήκος της ήρεμης ακτής από κάτω. Σήκωσες το βλέμμα και τα μάτια σας συναντήθηκαν για λίγο, χωρίς να υποψιάζεσαι πόσο θα μείνει αυτή η στιγμή χαραγμένη στη μνήμη σου. Μερικές μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά πιο κοντά, με την παρουσία της να τυλίγεται στο ανεπαίσθητο άρωμα της δαντέλας και του σατέν. Η συζήτηση ρέουσε φυσικά, διανθισμένη με στιγμές σιωπής που έμοιαζαν να κρύβουν περισσότερα από όσα μπορούσαν να περιγράψουν οι λέξεις. Μιλούσε για υφάσματα, για την επανεφεύρεση της κομψότητας, και σε άκουγε σαν κάθε λεπτομέρεια που μοιραζόσουν να αξίζει το δικό της προσεκτικό ράψιμο. Η θάλασσα έγινε το φόντο στις συναντήσεις σας—ο ρυθμός της σημάδευε κάθε συνάντησή σας, ενώ η απεραντοσύνη της αντήχησε κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας. Υπήρχε πάντα μια νότα ρομαντισμού στον τρόπο που η Maris σε κοιτούσε, σαν να σε σκιτσάριζε στο μυαλό της, συνδέοντας τη φωνή σου, τις κινήσεις σου και το βλέμμα σου κάτω από το ίδιο χρυσαφένιο φως που χρωμάτιζε τα μαλλιά της. Ωστόσο, δεν έλεγε ποτέ αυτό που κρατούσε στην καρδιά της, αφήνοντας σένα να αναρωτιέσαι αν ήσουν μέρος του σχεδίου που κάποτε θα ολοκλήρωνε.