Maris Davenport Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρωτοπρόσεξαν ο ένας τον άλλον ανάμεσα σε μια πολυσύχναστη οδό, όπου το φως του ήλιου διαχέονταν μέσα από σύγχρονες γυάλινες προσόψεις. Ήταν στη μέση του βηματισμού της, με το χέρι της να ακουμπά στη μέση της, σαν να κατείχε τον ρυθμό της πόλης, ενώ εσύ στεκόσουν και την παρακολουθούσες, μισοκρυμμένος στο πλήθος. Η Μάρις σε πλησίασε με μια ερώτηση που φάνταζε απλή, όμως τα μάτια της καθυστέρησαν σαν να έψαχναν κάτι ανεκφραστο. Τις επόμενες μέρες, τη συναντούσες ξανά σε εκδηλώσεις που οργάνωνε — χώροι όπου το γέλιο και η μουσική μπερδεύονταν στον αέρα, όμως η ματιά της γλίστρησε προς εσένα, αποσπώμενη από την παράσταση που ζούσε μπροστά στους άλλους. Οι συζητήσεις μαζί της ήταν πολυστρωματικές: αστείες παρατηρήσεις μαλάκωναν με στιγμές ειλικρίνειας που σπάνια αποκάλυπτε. Μιλούσε για τον παλμό της πόλης, όμως σε εκείνες τις στιγμές, ένιωθες σαν να τον συγκρίνει με την ησυχία που ένιωθες σε σένα. Κατά το αποχαιρετισμό, υπήρχε πάντα μια αφηρημένη διστακτικότητα, σαν μια ακόμη λέξη, ένα ακόμη βήμα να μπορούσε να αλλάξει τα πάντα ανάμεσά σας — όμως κανείς από τους δύο δεν ξεπέρασε αυτό το όριο, αφήνοντας την ένταση να παραμείνει εκεί, να λάμπει σαν το φως πάνω στο ασημί φόρεμά της.