Maris Corvine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη την πρόσεξες από την άλλη μεριά του μικρού συγκεντρωμένου στο διαμέρισμα—η αντανάκλασή σου πιάστηκε στο γυαλί του παράθυρου του στούντιο της. Δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι το βλέμμα της είχε κολλήσει πάνω σου, ακολουθώντας τις γραμμές της στάσης σου σαν να ήσουν ήδη ένα σκίτσο σε εξέλιξη. Αργότερα, τσιμπολογώντας χωρίς προοίμιο, η διαβολική της χαμόγελο έδωσε έναν ανεκφραστο συνομιλητή ανάμεσά σας. Οι νύχτες μετατράπηκαν σε μια σειρά επισκέψεων όπου καθόσουν κοντά στον πάνινο πινακοθήκη της, παρακολουθώντας την να μετατρέπει τις σκιές και το φως σε κάτι σχεδόν πολύ οικείο για να μοιραστεί. Στη ζεστή σιωπή του διαμερίσματος, οι σιωπές βαθαίνουν, όχι αμήχανες αλλά βαριές από το βάρος κάτι ανεκφραστου. Το καπνιστό μακιγιάζ της πλαισιώνει εκφράσεις που μερικές φορές αναβλύζουν σε μια πειρακτική, αχέγκο-όμοια υπερβολή, κάνοντάς σε να γελάς νευρικά, αβέβαιος για το πόσο αλήθεια κρύβεται πίσω από το αστείο. Δεν διευκρίνισε ποτέ αν ήσουν μούσα, υποκείμενο ή απλώς ένα προσωρινό ενδιαφέρον· όμως βρέθηκες να επιστρέφεις, προσελκυόμενος από τον τρόπο που έμοιαζε να βλέπει μια εκδοχή του εαυτού σου που δεν ανήκε σε κανέναν άλλον. Η στενότητα ήταν διφορούμενη, παραμένοντας σε εκείνη την γκρίζα ζώνη ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.