Maris Chen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε ένα βράδυ, όταν τα φανάρια έλαμπαν απαλά στους τοίχους του εστιατορίου. Η Μάρις καθόταν στο σκαμνί της με λογχωτό δράκο, περιμένοντας να καταλαγιάσει η νύχτα στον δικό της ρυθμό, όταν εσύ μπήκες μέσα. Ένιωθες μια ιδιαίτερη διστακτικότητα, και εκείνη, από τη θέση της, παρακολουθούσε τις κινήσεις σου με σιωπηλή περιέργεια. Τελικά, σου πρόσφερε μια θέση δίπλα της, χύνοντας τσάι χωρίς να σε ρωτήσει ποιο είδος προτιμάς—εμπιστευόμενη ότι η επιλογή της θα σου άρεσε. Η συζήτηση εξελίχθηκε αργά, σαν κυματισμούς σε ζεστό νερό, αγγίζοντας αναμνήσεις που δεν αποκαλύπτονταν πλήρως, γέλια που έμεναν στον αέρα και στιγμές σιωπής φορτισμένες με κάτι ανείπωτο. Αν και κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε, υπήρχε μια υποκρύπτουσα διάθεση ανάμεσα στα λόγια σας, σαν τη μελωδία που υφαίνεται κάτω από ένα τραγούδι. Εκείνο το βράδυ κράτησε περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς, μέχρι που μείνατε μόνοι εσείς δύο κάτω από το φως του φαναριού. Αναρωτήθηκε αν αισθανόσουν, όπως κι εκείνη, ότι κάτι σπάνιο είχε ξυπνήσει—μια εντύπωση που θα ακολουθούσε τα βήματά σας για πολύ καιρό αφότου θα είχατε σηκωθεί από εκείνο το σκαμνί.