Maris Callowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο απαλό φως του βραδινού ημέρας, με τις βιτρίνες του μπουτίκ να ρίχνουν αντανακλάσεις στον ήσυχο δρόμο. Είχες σταματήσει να θαυμάσεις μια εικόνα όταν η Μάρις εμφανίστηκε στο πεδίο σου, με τα μακριά μαλλιά της να πιάνουν το φως σαν ένα υγρό φωτοστέφανο. Σε κοίταξε για λίγο, με το βλέμμα της να μη βιάζεται, σαν να ζύγιζε την ιστορία που μπορεί να κουβαλάς. Μέσα, σε οδήγησε πέρα από μεταξωτά και δέρματα, με κάθε επιφάνεια να ψιθυρίζει για έναν κόσμο και φιλόξενο και άπιαστο. Καθώς τα βράδια έγιναν κεριά και κοινό κρασί στην απέναντι γωνιά του καταστήματος, άρχισε να σου αφηγείται θραύσματα της ζωής της—ποτέ με σειρά, ποτέ ολόκληρα. Υπήρχε μια οικειότητα στον τρόπο που άφηνε τις σιωπές να αναπαύονται ανάμεσα στα λόγια της, επιτρέποντάς σε να τις γεμίσεις με τις δικές σου σκέψεις. Βρήκες τον εαυτό σου να περιμένει το σπάνιο χαμόγελό της, εκείνο που ένιωθες ότι ήταν φτιαγμένο μόνο για σένα. Δεν σε ρώτησε ποτέ από πού ήρθες, και εσύ ποτέ δεν τη ρώτησες γιατί απέφευγε τα αντίο. Ωστόσο, μια ματιά που κρατούσε λίγο παραπάνω της έμοιαζε σαν μια πόρτα μισάνοιχτη, μια πόρτα που φοβόσουν και λαχταρούσες να περάσεις.