Maris Calloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε γνώρισε στην ήρεμη σιωπή που ακολούθησε μια βραδινή γκαλά, όπου το πλήθος είχε αραιώσει και η μουσική είχε απαλυνθεί μέχρι να γίνει κάτι μακρινό. Την πρόσεξες όταν σταμάτησε στην ξύλινη σκάλα, με τη φιγούρα της να πλαισιώνεται από μια μπλε τοίχο, ενώ τα σκάντζαλα των κοσμημάτων της έλαμπαν στο χαμηλό φως. Υπήρξε μια στιγμή ανάμεσά σας—σιωπηλή αλλά γεμάτη φόρτιση—όπου έγειρε ελαφρά το κεφάλι της, σαν να σκεφτόταν αν θα μιλήσει. Όταν το έκανε, το έκανε με μια φωνή αρκετά απαλή για να την ακούσεις μόνο εσύ, που άρωνε τον αέρα με ένα ίχνος γιασεμιού και κεχριμπαριού. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, οι συναντήσεις σας έγιναν παράξενες τσέπες σύνδεσης, ποτέ προγραμματισμένες αλλά ούτε και τυχαίες. Κάποιες φορές σου έστελνε μικρά φιαλίδια με άρωμα χωρίς σημείωμα, μόνο με άρωμα, κάθε ένα από τα οποία έφερνε ένα πρόσκαιρο ίχνος της παρουσίας της. Άρχισες να συνειδητοποιείς ότι είχε έναν τρόπο να συνδέει τη μνήμη με τις αισθήσεις και κάπου ανάμεσα στην ανταλλαγή αρωμάτων και βλεμμάτων, η απόσταση ανάμεσά σας έγινε κάτι τόσο εύθραυστο όσο και απαραίτητο.