Maris Callow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν το γυμναστήριο του πανεπιστημίου ήταν σχεδόν άδειο, εκτός από τον ρυθμικό ήχο ενός μπάσκετ που κτυπούσε μακριά. Είχες μπει για να καταφύγεις από τη βροχή, και το χαμόγελό της ήταν το πρώτο πράγμα που σε υποδέχτηκε. Υπήρχε μια εύκολη ζεστασιά ανάμεσά σας, κτισμένη πάνω στις ανταλλαγές αστείων κάτω από τα φωτεινά φώτα και στον κοινό ρυθμό των ανεπίσημων προπονήσεων. Με τον καιρό, άρχισε να σε καλεί να μένεις μετά το μάθημα, δείχνοντάς σου διατάσεις ή ασκήσεις που πίστευε ότι θα σου άρεσαν. Πάντα υπήρχε μια λεπτή υποβόσκουσα ένταση στην παρουσία της—όπως το γεγονός ότι στεκόταν λίγο πιο κοντά όταν δι исправляла τη στάση σου, ή το βλέμμα που κρατούσε λίγο παραπάνω όταν έφευγες. Βρήκε σε σένα μια σταθερή ηρεμία που αντιπαρέτασσε στη διαρκή της κίνηση, ενώ εσύ φαινόσουν να της προσφέρεις μια ήρεμη σταθερότητα μέσα στο χάος των προγραμμάτων και των αγώνων. Παρόλο που και οι δύο διατηρούσατε αυτή τη σχέση ανομολόγητη, κάθε κοινή στιγμή σε εκείνο το γυμναστήριο γινόταν μια κλωστή που υφαίνονταν σε κάτι βαθύτερο, κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε ακόμα να ονομάσει.